in Politics

Obama and Lincoln

อ่านเรื่องหนังสือเล่มใหม่ของ Obama จาก Politico เจอเรื่องการเปรียบเทียบระหว่าง Obama กับ Lincoln (อย่างตั้งใจด้วยตัวของ Obama เอง) คิดว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจดี

There’s no doubt the kind of presidency he wanted. In his rise to power, Obama and his surrogates frequently invoked Lincoln language and imagery and encouraged the belief that one Illinois politician was a kind of historical descendant of the other. The suggestion was that the president who freed African Americans from bondage was linked in some mystical way with the first African American to rise to the presidency.

Obama set the high bar for himself in A Promised Land in a second way: as a writer. No president since Lincoln had risen to the office so tightly harnessed to the power of words. Just as the 1858 debates with Stephen A. Douglas and the 1860 Cooper Union speech vaulted Lincoln to national power, Obama’s 2004 Democratic keynote address turned him almost instantly into a global celebrity.

เรื่องนี้น่าสนใจในเชิง re-interpret หรือการตีความใหม่ และเป็นตัวอย่างของการหยิบยืมประวัติศาสตร์มาใช้งานในเชิงภาพลักษณ์

ตัวของ Lincoln เป็นบุคคลทางประวัติศาสตร์ที่ใครจะนำไปใช้อ้างอิงก็ย่อมได้อยู่แล้ว ขึ้นกับการตีความในมุมไหน (ขนาด Donald Trump เองก็ยังเคยเทียบผลงานของตัวเองกับ Lincoln และการที่ Lincoln เป็นผู้นำของพรรครีพับลิกันในช่วงแรกก่อตั้ง ก็ยิ่งมีจุดเชื่อมโยงกับนักการเมืองฝั่งรีพับลิกันได้มากกว่า)

จุดที่โอบามานำมาหยิบใช้งาน ก็ตามที่ไฮไลท์ไว้ข้างต้นคือ

  • ทั้งคู่เป็นนักการเมืองจากรัฐอิลินอยส์เหมือนกัน
  • Lincoln เป็นประธานาธิบดีที่เลิกทาสผิวดำ โยงกับ Obama ที่เป็นประธานาธิบดีผิวดำคนแรก

การเลือกจุดปราศรัยของ Obama ในช่วงหาเสียงปี 2007-2008 ก็พยายามยึดโยงกับประวัติศาสตร์ เช่น จุดที่เขาประกาศลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี 2007 เป็นจุดที่ Lincoln เคยปราศรัยในปี 1858 เป็นต้น

หมายเหตุ: สปีชของ Obama หลายๆ อันก็ใช้คำที่หยิบยืมมาจากเอกสารทางประวัติศาสตร์การเมืองของสหรัฐ เช่น A More Perfect Union นำมาจากคำเกริ่นนำของรัฐธรรมนูญสหรัฐ (“We the people, in order to form a more perfect union)

Comments